Pamiętam dobrze wiosenny czas,
Kiedy ojciec opuszczał nas.
Ponura praca, ponury świt,
Wielki zaciąg na połów ryb.
Ja w progu stałem, tak mocno płakałem,
Matka szlochając z sił całych tuliła mnie,
Ona patrzyła okryta mgłą
I śpiewała, on słyszał ją.
Nie bój się wiatru, nie bój się burzy,
Omijaj sztormy, nie poddaj się złu,
Niech dobre wiatry wiernie ci służą,
Wypatruj lądu i powróć tu znów.

Gdy przyszła zima i pierwszy szron,
Opuściłem rodzinny dom,
Zimny poranek, herbaty łyk,
Za plecami rodzinny dom znikł,
Przed siebie gnałem na losu spotkanie,
I matkę spłakaną zostawić musiałem,
Ona patrzyła okryta mgłą
I śpiewała, słyszałem ją.
Nie bój się wiatru, nie bój się burzy,
Omijaj sztormy, nie poddaj się złu,
Niech dobre wiatry wiernie ci służą,
Wypatruj lądu i powróć tu znów.

Po wielu latach, dobrze już wiem,
Że rozstania to życia sens,
Z domu odchodzisz, musi być tak
I przecierasz swój własny szlak.
Już teraz nie płaczę, bo znów ją zobaczę,
Chociaż złe wiatry smagają zmęczoną twarz,
Śpiewam melodię z zielonych wzgórz
I pamiętam na zawsze już.
Nie bój się wiatru, nie bój się burzy,
Omijaj sztormy, nie poddaj się złu,
Niech dobre wiatry wiernie ci służą,
Wypatruj lądu i powróć tu znów.

Nie bój się wiatru, nie bój się burzy,
Omijaj sztormy, nie poddaj się złu,
Niech dobre wiatry wiernie ci służą,
Wypatruj lądu i powróć tu znów.