FWsparte na łasce boskiej Amchodzą po cmentarzach
GMimo bólu w krzyżu nie sFplamią się
łząE 
To Amdeszcz żłobi zmarszczki w ich
kamiennych Emtwarzach
GKiedy skrzydła niosą Fukradkiem na
Amzłom
Zbyt Amduży to bagaż na barkach anioła
FZwłaszcza że brak młodzieńEczego polotu
WstyFdliwy ciężar pod Gpłaszcz lepiej schować
AmSkoro się go użyć nie Gmiało Fochoty

Bluźnią stare anioły że nie były młode
Że nigdy tak naprawdę latać nie umiały
Że im całą wieczność nie postało w głowie
By na cudze piórka zamienić przebranie

A można było zagrać w serso aureolą
Z kopyta ruszyć w dół zawoławszy "z Bogiem"
Z tyłu pozostawić tylko kurzu ogon
I chichocząc zniknąć czym prędzej za rogiem

Anioły się krzywią w diabelnym grymasie
Gdy naiwni poeci chwytają za pióra
Wierząc że to pióra nie ziemskie, nie ptasie
I śmiertelnie poważni wypisują bzdury

Anioły mają za złe że niebieskim kolorem
Że o wielkie nieba w przyziemnym pisaniu
Opierają się wiecznie łatwe metafory
I ponoć stąd aniołów na wieki wieków amen