Na manAmewry do Saint Marca
PrzypłynAmęła marynarka,
PrzypłynAmęła hen z daA7lekich, obcych Dmmórz.
A że kDmarczma była sławna
U starAmego ojca Pawła,
Więc tam sEpieszy pięciu chE7łopców z „AlbaAmtrosa”.


I ten pAmierwszy, co był chudy,
I ten dAmrugi, co był rudy,
I ten trzAmeci, co bez prA7zerwy wódkę cDmhlał,
I ten czwDmarty – ten obdarty –
Co miał w Amgórę nos zadarty,
I co z cEzartem o swą E7duszę w kości Amgrał!
I ten pAmiąty – ten najmłodszy –
Co w miAmłości był najsłodszy,
Co miałAm oczy jak diamA7enty czarne dDmwa!
Jak dziewcDmzynie spojrzał w oczy,
To od rAmazu zauroczył
I mógł wtEedy robić wsE7zystko to, co chcAmia[-]ł!A7  
Każda Dmjasno-, ciemnowłosa
Śni o chłAmopcach z „Albatrosa”,
Z „AlbatErosa”, bo ich E7statek tak się zAmwał.

A miał stary ojciec Paweł
Córkę wielce niełaskawą,
Piękną Lili, co nie chciała chłopców znać.
Aż pewnego dnia ujrzała,
Strach powiedzieć – pokochała
Wszystkich naraz pięciu chłopców z „Albatrosa”.
I pierwszego, co był chudy…
Odpłynęli chłopcy nagle,
Znikły w dali białe żagle,
Płacze Lili, morze gorzkie od jej łez.
A wtem z dala mkną sygnały,
Że „Albatros” wpadł na skały,
Zatonęło pięciu chłopców z „Albatrosa”.
I ten pierwszy, co był chudy…
Płacze Lili dniem i nocą,
Gwiazdy w niebie jej migocą,
Wielkim falom wciąż przybywa Lili łez.
Lecz… nie mija roczek cały,
Dziadzio Paweł niańczy małych

Pięciu malców – nowy manszaft „Albatrosa”.

A ten pierwszy – to jest chudy,
A ten drugi – to jest rudy,
A ten trzeci – jakby trochę wódki chciał,
A ten czwarty – ten obdarty –
Co ma w górę nos zadarty,
Już by z czartem o swą duszę w kości grał!
A ten piąty – ten najmłodszy –
Tak jak ojciec jest najsłodszy
I ma ślepia jak diamenty czarne dwa!
Jak dziewczynie spojrzy w oczy,
To od razu zauroczy
I mógł będzie robić wszystko, co by chciał!
Nie płacz Lili złotowłosa,
Rośnie manszaft „Albatrosa”,
Taki sam, jak tamten z dzikich skał.